De tijd staat onder het lezen stil

De tijd staat onder het lezen stil
Elke dag een eeuwig sprookje
“Een hoge lucht, de morgen pril…”
maar in mijn hoofd een klein, zacht spookje
Want alles lijkt zo vredig hier…
de straten vol van vrij plezier
De mensen zijn weer terug met al hun glazen bier
en niemand hoort die zachte gil,
dreigend, reizend uit zijn diepe hol;
“In weerwil van de lol, slaat de wereld overal dol!”
En ik zit maar te lezen en te lezen
en te zoeken naar mijn sterke wil…
En niets van het alles dringt mij door
en ik houd mij de vrijheid voor
Maar we deinen heftig op en neer
en lopen rusteloos heen en weer…
En misschien zie ik je nooit weer
maar dat is nog het minste zeer
Miljoenen mensen wanhopen de nacht
En wij slapen vredig, zacht…
En ’s ochtends vieren we onze kracht

De rekening komt gauw, zo gauw…
’s Ochtends vroeg, voor dag en dauw
brengt een vrouw een verschrik’lijk nieuws!
Zie jij of ze schreeuwt, of dat ze lacht?
Schreeuwt zij van woede voor de hypocrisie
van de trotse, witte man
of lacht ze om zijn belachelijke plan?
Ik zou het niet weten, wil het ook niet weten…
Maar let wel, het gaat nu snel:
En los breken alle ketenen van de hel
En dan moeten we weer opnieuw beginnen
En laat nu maar eens de ander winnen

Dominique Ankoné
16.09.2020

Dominique heeft geschiedenis gestudeerd aan de universiteit van Amsterdam en daarnaast een major filosofie gedaan, aangevuld met een uitwisseling naar de Université Paris Nanterre, waar hij ook filosofie heeft gestudeerd. Hij doet onderzoek naar de geschiedenis van dekolonisatie, het gebruik van het begrip ‘vrijheid’ als politiek middel en postmoderne kennistheorie.